یا حی

زمانی فکر می کردم هیچ چیز هم که نباشد می شود نشست و نوشت. از دردها گفت و بی طاقتی یا از راههای بن بست و درهایی که به التماس هیچ انگشتی جواب نمی دهند. اما این روزها میل به نوشتن هم انگار اندک اندک در من می میرد. مثل خیلی چیزهای دیگر که مرده است. دلم زندگی می خواهد زیاد!