کودکی

چه شوقی و داشت و اگر می دونستی بیشتر از چهل سال قرار نیست تو این دنیا بمونی...

چه شوقی داست...

کودکی...

بس که لبریزم و از تو، میخواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها

فروغ فرخزاد

کودکی...

به زور نمیشه و خوشحال بود..

به زور نمیشه شادی رو آورد تو روز و شبها..

به زور نمی تونی کسی رو که مال تو نیست صاحب بشی..

به زور خیلی کارها رو نمیشه کرد...

کودکی...

قالی من گاهی دوست داری همه چیز جدی باشد، اما به طرز ناامیدکنندهای همه چیز در حد یک بازی باقی میماند. گاهی دوست داری همه چیز شوخی باشد، اما به طرز ناجوانمردانهای همه چیز به شکل کاملاً جدی پیش میرود. گاهی دوست داری قالی زندگیت را بشکافی و از نو ببافی اما وقتی خوب نگاه میکنی میبینی تار و پود آن را آنقدر محکم به هم گره زدهاند که هیچ قالیباف ماهری هم نمیتواند یکی از آن گرهها را باز کند، حتی اگر باز هم بکند، خیلی وقت است که دار قالی را برچیدهاند و رفتهاند. تو میمانی و یک مشت تار و پود از هم در رفته. اما گاهی بدجور دلم میخواهد نقشه قالی زندگیم را خودم بکشم. آن وقت همه جدیهای زندگیم را شوخی میکشم و تمام شوخیهایش را نقشی به جدی رسم میکنم! نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی ۱۳۹۶ساعت 15:56 توسط روشن| | کودکی...ادامه مطلب

خانه های روی آب آن روز که مثلاً می خواستم زرنگی کنم و از نوشته های چند سال وبلاگم بک آپ بگیرم و بعد بروم که بروم، نمی دانستم چه بلایی به سر یادگارهای ذوق و قریحه ام خواهم آورد! از ترس این که مبادا کسی وبلاگم را، اسمش را، آدرسش را برای خودش بردارد و راه بازگشتی برایم نماند همه را به آدرس دیگری بردم. بعدها فهمیدم که ای دل غافل بک آپی که من گرفته ام از آن چهار پنج سال کذایی فقط دو هفته را با خود به همراه آورده! بقیه نوشته هایم همه به تاریخ پیوستند! این روزها اما زیاد افسوس نمی خورم. شاید تقدیر این بود که این شوخی ها هم جدی جدی پاک شوند و بروند! این سنت همیشه عمر من بوده و هست که وقتی از یک دوره ناخوشایند بیرون می روم تمام آثار و نشانه هایش را پاک میکنم. مبادا دوباره فیلم یاد هندوستان کند! اینطور بهتر است. گاهی باید تمام پل های پشت سر را خراب کرد تا دوباره به خانه ای که روی آب ساخته ای برنگردی... نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم دی ۱۳۹۶ساعت 16:1 توسط روشن| | کودکی...ادامه مطلب